Μέσα στὴν νηστήσιμη δεκαπενθήμερη περίοδο τοῦ Δεκαπενταυγούστου διακρίνεται μία ἐντελῶς ξεχωριστὴ γιορτινὴ ἡμέρα, γεμάτη ἀπὸ ὑπερκόσμιο φῶς, ἀλλὰ καὶ βαθύτατο νόημα γι᾿ αὐτὴν τὴν ἴδια τὴν ὕπαρξη καὶ τὴ ζωή μας. Αὐτὴ ἡ ἡμέρα εἶναι ἡ 6η Αὐγούστου, κατὰ τὴν ὁποία οἱ πιστοὶ πανηγυρικὰ ἑορτάζουμε τὸ γεγονὸς τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ εἶναι ἀπὸ τὰ σημαντικώτερα τῆς ἱερῆς μας ἱστορίας, διότι ἀποτελεῖ τὸ κλειδὶ γιὰ τὴν σωστὴ ἑρμηνεία πολλῶν ἄλλων γεγονότων τῆς Πίστεώς μας, ὅπως ἐκείνων τῆς γεννήσεως, τῶν παθῶν, τῆς ἀναστάσεως, τῆς Δευτέρας παρουσίας τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ καὶ τοῦ δικοῦ μας θανάτου καὶ τοῦ δικοῦ μας προορισμοῦ.

Τὸ ἱστορικὸ γεγονός, ὅπως μᾶς τὸ παραδίδουν ὡς αὐτόπτες μάρτυρες οἱ Εὐαγγελισταί, εἶναι πολὺ λιτὸ καὶ ἁπλό. Πρόκειται γιὰ μία ἁπλῆ, θαυμαστὴ καὶ εὐκολομνημόνευτη ἱστορία. Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς διαλέγει τρεῖς ἀπὸ τοὺς δώδεκα μαθητές του, τὸν Πέτρο, τὸν Ἰάκωβο καὶ τὸν Ἰωάννη, καὶ ἀνεβαίνει μόνον μ᾿ αὐτοὺς σὲ ψηλὸ βουνό. Ἐκεῖ μεταμορφώθηκε μπροστά τους. Δηλαδή, ἔκανε τοὺς μαθητές του νὰ τὸν βλέπουν διαφορετικὰ ἀπὸ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο τὸν ἔβλεπαν μέχρι τότε. Τὸ πρόσωπό του ἔλαμψε ὅπως ὁ ἥλιος καὶ τὰ ροῦχα του ἔγιναν τόσο λευκὰ ὅπως τὸ φῶς. Τὴν ἴδια ὥρα οἱ μαθηταὶ εἶδαν δίπλα στὸν Χριστὸ τοὺς δύο μεγάλους προφῆτες, τὸν Μωϋσῆ καὶ τὸν Ἠλία νὰ συνομιλοῦν μαζί του. Τότε ὁ Πέτρος, ποὺ ἦταν τὸ στόμα τῶν μαθητῶν, ἀπευθύνθηκε στὸν Χριστὸ καὶ τοῦ εἶπε: «Κύριε, εἶναι καλὸ νὰ μείνουμε ἐδῶ. Ἐὰν θέλης, νὰ κάνουμε τρεῖς σκηνές, μία γιὰ σένα, μία γιὰ τὸν Μωϋσῆ καὶ μία γιὰ τὸν Ἠλία». Καὶ ἐνῶ αὐτὸς μιλοῦσε ἕνα φωτεινὸ σύννεφο ἦρθε ἀπὸ ἐπάνω καὶ τοὺς σκέπασε ὅλους. Τότε ἀκούστηκε ἡ φωνὴ μέσα ἀπὸ τὸ σύννεφο, ποὺ ἔλεγε: «Αὐτὸς εἶναι ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός, στὸν ὁποῖο ἀναπαύομαι. Σ᾿ αὐτὸν νὰ ὑπακοῦτε». Ὅταν ἄκουσαν αὐτὰ τὰ λόγια οἱ μαθηταὶ ἔπεσαν μὲ τὸ πρόσωπο κάτω στὴ γῆ καὶ ἐφοβήθηκαν πολύ. Κι ὅταν σήκωσαν τὰ μάτια τους ψηλὰ δὲν εἶδαν κανένα παρὰ μόνον τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Καθὼς στὴ συνέχεια κατέβαιναν ἀπὸ τὸ βουνό, ὁ Χριστὸς τοὺς ζήτησε νὰ μὴν ποῦν σὲ κανένα τὸ ὅραμα αὐτὸ μέχρι νὰ ἀναστηθῆ ἀπὸ τοὺς νεκρούς.

Ὅλη αὐτὴ ἡ θαυμαστὴ ἱστορία εἶναι μία εἰκόνα. Μία εἰκόνα ποὺ μπορεῖ νὰ ἀποτυπωθῆ καὶ νὰ ἀποτελέση ἕνα ὑπέροχο ζωγραφικὸ πίνακα. Ἕνας ἁπλὸς ὅμως ζωγραφικὸς πίνακας δὲν θὰ εἶχε καὶ πολλὰ νὰ μᾶς πῆ, διότι θὰ ἔμενε στὴν ἐπιφάνεια τοῦ γεγονότος. Χρειάζεται ἡ ἁγιασμένη ἔμπνευση ἑνὸς ἁγιογράφου καὶ τὸ ἁγιοπνευματικὸ ὀρθόδοξο λατρευτικὸ κλῖμα γιὰ νὰ ζωντανέψη τὴν εἰκόνα τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος. Κι εἶναι αὐτὸ ἀκριβῶς ποὺ κατορθώνει ἡ Ἐκκλησία μὲ τὸν ἑορτασμὸ τοῦ γεγονότος.

Τί λοιπόν συγκεκριμένα προσθέτει ἡ Ἐκκλησία στὴν ἁπλῆ αὐτὴ εἰκόνα τῆς Μεταμορφώσεως; Προβάλλει μ᾿ αὐτὴν τὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Δείχνει τὸν Παράδεισο, ποὺ ἔκαμε γιὰ μᾶς τὰ πλάσματά του. Ἡ Μεταμόρφωση τοῦ Σωτῆρος, ὅπως γιορτάζεται στὴν Ἐκκλησία δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ μία ζωντανὴ ἐπίδειξη τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

Ὁ Χριστὸς ἦρθε στὸν κόσμο γιὰ νὰ ὁδηγήση ἐμᾶς τὰ παιδιά του πάλι στὸν παράδεισο, τὸν ὁποῖο μὲ τὴν παρακοὴ ἐγκαταλείψαμε. Αὐτὸς ἦταν ὁ κύριος σκοπὸς ποὺ ἐνανθρώπησε. Ὅπως θαυμάσια τὸ διατύπωσε ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, «Αὐτὸς ἐνηνθρώπησεν, ἵνα ἡμεῖς θεοποιηθῶμεν». Σκοπὸς δηλαδὴ τῆς δικῆς μας ὑπάρξεως εἶναι νὰ θεοποιηθοῦμε κατὰ χάριν. Νὰ ἑνωθοῦμε μὲ τὸν Θεό. Κι ἐπειδὴ μόνοι μας ἦταν ἀδύνατο νὰ τὸ ἐπιτύχουμε, ἦρθε ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, τὸ δεύτερο Πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος στὴ γῆ γιὰ νὰ κατορθώση ἐκεῖνος τὸ ἀκατόρθωτο γιὰ μᾶς.

Γιὰ νὰ ἐπιτύχη τὸν σκοπό του αὐτὸ χρησιμοποίησε πολλοὺς τρόπους. Μεταχειρίστηκε τὸν λόγο. Μίλησε μὲ εἰκόνες καὶ παραβολὲς γιὰ τὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. «Ὁμοία ἐστὶν ἡ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν… σαγήνῃ… κόκκῳ σινάπεως…». Ἔκαμε σημεῖα, θαύματα, γιὰ νὰ δείξη ὅτι εἶναι ἐξουσιαστὴς τῆς φύσεως, τῶν ἀνθρώπων, τῶν δαιμόνων, καὶ ἑπομένως βασιλεὺς τῆς αἰώνιας βασιλείας. Γι᾿ αὐτὸ περπάτησε στὴ θάλασσα, θεράπευσε ἀρρώστους, ἀνέστησε νεκρούς… Στὸ τέλος παραδόθηκε θεληματικὰ στὸν θάνατο, γιὰ νὰ ἀναστηθῆ καὶ νὰ ἀποδείξη ἔτσι ὅτι εἶναι κυρίαρχος καὶ τοῦ θανάτου.

Πρὶν ἀπὸ τὸ Πάθος ὁ Χριστὸς χρησιμοποίησε κι ἕναν ἄλλο πρωτότυπο τρόπο γιὰ νὰ μᾶς προσελκύση στὴ Βασιλεία του. Ἔκανε μία ἐπίδειξη τῆς Βασιλείας του. Μᾶς ἔδειξε τὴν Βασιλεία του ὅπως ἀκριβῶς εἶναι, ἀλλὰ μόνον ὅσο ἦταν δυνατὸν νὰ τὴν ἀντέξουν τὰ ἀνθρώπινα μάτια καὶ οἱ ἄλλες ἀνθρώπινες αἰσθήσεις, ὅπως αὐτὲς τῶν μαθητῶν. Στὴν πραγματικότητα ἐκεῖνοι ποὺ μεταμορφώθηκαν, ποὺ ἄλλαξαν, ἦταν οἱ τρεῖς μαθηταί. Σ᾿ αὐτοὺς συνέβη ἡ ἀλλαγὴ ὥστε νὰ μποροῦν νὰ δοῦν τὸν Χριστὸ ἔστω καὶ λίγο στὴν ἀληθινή του δόξα, ὅπως εἶναι μέσα στὴν αἰώνια βασιλεία του.

Εἶναι γνωστὸ ἀπὸ τὶς διηγήσεις τῶν Εὐαγγελίων ὅτι ὁλόκληρη ἡ ἐπίγεια ζωὴ τοῦ Χριστοῦ, ἀπὸ τὴν φτωχική του γέννηση μέχρι καὶ τὸν ἀτιμωτικό του θάνατο ἦταν γεμάτη ἀπὸ ἐξευτελιστικὲς ταπεινώσεις. Ὁ ἴδιος ἀποφεύγει κάθε τιμὴ καὶ δὲν ἀφήνει τοὺς θαυμαστές του νὰ τὸν διαφημίσουν, ἐνῶ διδάσκει μὲ λόγους καὶ μὲ πράξεις τὴν ταπεινοφροσύνη: «Μάθετε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι πρᾷός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ…».

Ἡ Μεταμόρφωση τοῦ Χριστοῦ, ὅπως καὶ κάθε ἄλλο γεγονός, γιορτάζεται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία μὲ τὴν Θεία Λειτουργία, ἐπειδὴ μ᾿ αὐτὴν φανερώνεται ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸ ὁμολογοῦμε κάθε φορὰ ποὺ βρισκόμαστε στὴν ἔναρξη τῆς Θείας Λειτουργίας: «Εὐλογημένη ἡ Βασιλεία τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος…». Αὐτὸ ἀκριβῶς συμβαίνει καὶ μὲ τὸ γεγονὸς τῆς Μεταμορφώσεως. Φανερώνεται ἡ Βασιλεία τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ. Στὸ κέντρο ὅλης τῆς ἱστορίας εὑρίσκονται τὰ Πρόσωπα τῆς Ἁγίας Τριάδος, ὁ Πατὴρ ποὺ ὁμιλεῖ, ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ποὺ μεταμορφώνεται καὶ δείχνει τὴν θεία του δόξα, καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα μὲ τὴν νεφέλη ποὺ σκεπάζει ὅλους. Κοντὰ στὴν Ἁγία Τριάδα εἶναι οἱ δύο ἄνδρες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ὡς ἀντιπρόσωποι τῶν προφητῶν καὶ οἱ τρεῖς μαθηταὶ ὡς ἐκπρόσωποι τῶν ἀποστόλων. Ὅλα αὐτὰ τὰ πρόσωπα, τὰ θεῖα καὶ τὰ ἀνθρώπινα, εἶναι τὰ βασικὰ πρόσωπα ποὺ προσδιορίζουν τὴν ἀληθινὴ Ἐκκλησία, τὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, διότι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι παρὰ ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ στὴν δόξα της.

Τί σημαίνουν ὅμως ὅλες αὐτὲς οἱ ἀλήθειες γιὰ μᾶς, γιὰ τὸν καθένα ἁπλοϊκὸ ἄνθρωπο ποὺ παλεύει μέρα καὶ νύχτα μέσα στὸν κόσμο μας γιὰ τὴν ἐπιβίωσή του; Ὅπως ἡ Ὀρθόδοξη Παράδοση μᾶς ἐξηγεῖ:

Μᾶς δείχνουν τὸν ἀληθινὸ προορισμό μας. Ὅλοι ὅσοι γεννηθήκαμε σ᾿ αὐτὸν τὸν κόσμο ἔχουμε ἕνα τελικὸ προορισμό. Κι αὐτὸς δὲν εἶναι ἁπλῶς νὰ μεγαλώσουμε, νὰ ἀπολαύσουμε κάποιες χαρές, νὰ ἱκανοποιήσουμε κάποιες προσωρινὲς γήινες ἐπιθυμίες, ἀλλὰ νὰ ζήσουμε αἰώνια καὶ γιὰ πάντα εὐτυχισμένα. Αὐτὸ σημαίνει νὰ εἴμαστε γιὰ πάντα μαζὶ μὲ τὸν Θεό. Κι αὐτὸ ἐπιτυγχάνεται μὲ τὴν εἴσοδό μας καὶ τὴν μόνιμη παραμονή μας στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Γι᾿ αὐτὸ περισσότερο ἀπὸ κάθε τι ἄλλο μᾶς ἐνδιαφέρει στὴν πραγματικότητα ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Βασικὴ ὅμως προϋπόθεση γιὰ τὴν εἴσοδό μας στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ μεταμόρφωσή μας, δηλαδὴ ἡ ἀλλαγή μας ὥστε νὰ μποροῦμε νὰ βλέπουμε τὸν Χριστὸ στὴν δόξα του καὶ νὰ ζοῦμε κοντά του. Καὶ μόνον ἐὰν ἀποκτήσουμε καθαρὴ καρδιὰ καὶ ἀνακαινισμένο νοῦ μὲ τὴν μετάνοια καὶ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, μόνον τότε μποροῦμε νὰ δοῦμε τὴν δόξα τοῦ Χριστοῦ, ὅπως τὸ εἶπε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός: «Μακάριοι οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται».

Ὅμως ἡ ἐλευθερία μὲ τὴν ὁποία εἴμαστε πλασμένοι, μᾶς δίνει δύο δυνατότητες: Ἢ νὰ μεταμορφωθοῦμε ὑπακούοντας στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ἢ νὰ παραμορφωθοῦμε ἀντιστεκόμενοι στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ ὑπακούοντας στὸ θέλημα τοῦ ἀντιχρίστου. Ἡ μεταμόρφωση τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἔργο τοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ παραμόρφωση τοῦ ἀνθρώπου ἔργο τοῦ ἀντιχρίστου. Ὁ καθένας μας ἁπλῶς ἀποφασίζει μὲ τίνος τὸ μέρος θὰ πάη.

Ὅσο γιὰ τὰ ἀποτελέσματα, αὐτὰ εἶναι ὁλοφάνερα σὲ κάθε περίπτωση. Ἡ παραμόρφωση ὡς ἔργο τοῦ Σατανᾶ φαίνεται καθαρὰ στὸ περιστατικὸ τοῦ δαιμονισμένου παιδιοῦ, ποὺ συναντοῦν ὁ Χριστὸς καὶ οἱ μαθηταί του ἀμέσως μόλις κατεβαίνουν ἀπὸ τὸ ὄρος τῆς Μεταμορφώσεως. Εἶναι αὐτὸ ποὺ φεύγει ἀπὸ τὸ σπίτι, ποὺ ἄλλοτε πέφτει στὴ φωτιὰ καὶ ἄλλοτε στὸ νερό, αὐτὸ ποὺ σχίζει τὰ ροῦχα του, ποὺ πετάει πέτρες, ποὺ ἀφρίζει καὶ τρίζει τὰ δόντια του.

Ὅλοι γνωρίζουμε τὴν μυθικὴ Κίρκη, ἡ ὁποία μὲ τὸ μαγικό της ραβδὶ παραμόρφωσε τοὺς συντρόφους τοῦ Ὀδυσσέα ἀπὸ ἀνθρώπους σὲ χοίρους. Καὶ ἐμεῖς διερωτώμαστε: Ποιά Κίρκη σήμερα παραμορφώνει τὰ παιδιά μας; Ποιά Κίρκη τὰ κάνει ἄλαλα, ἄβουλα, θύματα στοὺς ποικιλώνυμους ἐμπόρους τῶν ναρκωτικῶν, τῆς σάρκας, τῆς ἐκμετάλλευσης; Ποιά Κίρκη τὰ παραμορφώνει ἔτσι ὥστε νὰ μένουν χωρὶς ὑψηλὰ ὁράματα καὶ νὰ σέρνονται σὲ μιὰ ἄχαρη νυχτερινὴ χαμοζωή, μέχρι νὰ χάσουν τελείως τὴ διάθεση γιὰ τὴ ζωὴ καὶ νὰ ὁδηγοῦνται στὴν αὐτοκτονία;

Αὐτῆς τῆς παραμόρφωσης εἶναι ἀποτέλεσμα καὶ ἡ παραμόρφωση καὶ ὁ θάνατος τόσο τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος, ὅσο καὶ αὐτῆς τῆς ἐξόντωσης τοῦ ἀνθρώπου. Δὲν εἶναι καθόλου τυχαῖο τὸ γεγονὸς ὅτι τὴν ἡμέρα αὐτὴ τῆς Μεταμορφώσεως, στὶς 6 Αὐγούστου τοῦ 1945, ἔπεσε ἡ πρώτη ἀτομικὴ βόμβα στὴ Χιροσίμα τῆς Ἰαπωνίας ἀπὸ τοὺς ἀμερικανοὺς πιλότους, ποὺ σκόρπισε τὸν ὄλεθρο καὶ τρεῖς ἡμέρες ἀργότερα ἡ δεύτερη στὸ Ναγκασάκι μὲ ἄμεσο ἀποτέλεσμα 180 χιλιάδες νεκρούς καὶ ἄλλες 60 χιλιάδες ἀργότερα ἀπὸ τὶς ἐπακόλουθες μὲ τὴν ραδιενέργεια ἀσθένειες. Ἀπὸ τότε μέχρι σήμερα ἡ ἀνθρωπότητα βλέπει συνεχῶς ὅλο καὶ πιὸ φρικτὲς εἰκόνες παραμόρφωσης στὸ φυσικὸ περιβάλλον, στὴ φυσική, ἀλλὰ καὶ στὴν ἠθικὴ καὶ πνευματικὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου. Ὅλοι μας εἴμαστε καθημερινὰ μάρτυρες τῆς ἀνυπολόγιστης οἰκολογικῆς καταστροφῆς στὸν πλανήτη μας μὲ τὴν ἀλόγιστη ἐκπομπὴ καυσαερίων, τὴν τρύπα τοῦ ὄζοντος, τὸ φαινόμενο τοῦ θερμοκηπίου, τὴν καταστροφὴ τῶν δασῶν, τὴν ἐξαφάνιση ζώων, τὴν παρατεταμένη ξηρασία, τὶς ἀτέλειωτες πυρκαγιές, τὶς πλημμύρες, τὴν μόλυνση τῶν ὑδάτων, ἀλλὰ καὶ τῶν τροφῶν. Ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος ὅλοι μας ἀντιλαμβανόμαστε τὴν χαλάρωση τῶν ἠθῶν, τὴν αὔξηση τῆς ἐγκληματικότητος, τὴν διάλυση τῆς οἰκογένειας, τὴν ἐξάπλωση τῶν ναρκωτικῶν, τὴν ἔλλειψη σεβασμοῦ, τὴν ἀδιαφορία γιὰ τὸν πλησίον, τὴν εὐκολία μὲ τὴν ὁποία ὁδηγοῦνται νέοι ἄνθρωποι στὴν αὐτοκτονία. Παραλάβαμε ἀπὸ τὸν Θεὸ ἕνα κόσμο παράδεισο καὶ τὸν παραμορφώσαμε μὲ τὶς ἀδίστακτες ἁμαρτίες μας, τὸν μετατρέψαμε σὲ ἀληθινὴ κόλαση.

Μέσα σ᾿ αὐτὸν τὸν κόσμο ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία συνεχίζει νὰ γιορτάζη τὴν Μεταμόρφωση τοῦ Σωτῆρος, γιὰ νὰ μᾶς πῆ ὅτι ἡ Ἐκκλησία γι᾿ αὐτὸν τὸν λόγο ὑπάρχει, γιὰ νὰ μεταμορφώση τὸν κόσμο καὶ τὸν ἄνθρωπο. Κι αὐτὸ μπορεῖ νὰ τὸ κάνη καὶ τὸ κάνει. Ὅμως αὐτὸ τὸ ἀντιλαμβάνονται καὶ τὸ βιώνουν μόνον ἐκεῖνοι ποὺ ζοῦν ἐνσυνείδητα κοντά της, ὑπακοῦν στὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ καὶ πορεύονται τὸν δρόμο τῆς ἁγιότητος.

Ἀξίζει στὸ σημεῖο αὐτὸ νὰ παρακολουθήσουμε τὸν χαριτωμένο σχολιασμὸ στὴ γιορτὴ τῆς Μεταμορφώσεως ἀπὸ τὸν μακαριστὸ γνωστὸ θεολόγο π. Ἀλέξανδρο Σμέμαν.

«Μία λέξη κυριαρχεῖ σ᾿ ὅλες τὶς εὐχές, τοὺς ὕμνους καὶ τὰ ἀναγνώσματα αὐτῆς τῆς ἑορτῆς. Εἶναι ἡ λέξη φῶς. “Λάμψον καὶ ἡμῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς τὸ φῶς σου τὸ ἀΐδιον”. Ὁ κόσμος εἶναι ἕνα σκοτεινό, ψυχρὸ καὶ τρομακτικὸ μέρος. Αὐτὸ τὸ σκοτάδι δὲν διαλύεται ἀπὸ τὸ φυσικὸ φῶς τοῦ ἥλιου. Ἀντίθετα, τὸ φῶς τοῦ ἥλιου ἴσως κάνει τὴν ἀνθρώπινη ζωὴ νὰ φαίνεται ἀκόμη τρομερότερη καὶ ἀπελπιστικότερη καθὼς ἡ ζωὴ ξεχύνεται ἀμείλικτα καὶ ἀδυσώπητα πρὸς τὸ θάνατο καὶ τὸν ἀφανισμὸ περικυκλωμένη ἀπὸ πόνο καὶ μοναξιά. Ὅλα εἶναι καταδικασμένα, ὅλα ὑποφέρουν, ὅλα ὑπόκεινται στὸν ἀκατανόητο καὶ ἀνελέητο νόμο τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ θανάτου. Τότε ὅμως ἐμφανίζεται πάνω στὴ γῆ, εἰσέρχεται στὸν κόσμο ἕνας ἄνθρωπος ταπεινὸς καὶ ἄστεγος, πού δὲν ἐξασκεῖ καμιὰ ἐξουσία πάνω σὲ κανένα, καὶ δὲν διαθέτει καμιὰ ἐπίγεια ἐξουσία. Λέει δὲ στοὺς ἀνθρώπους πὼς αὐτὸ τὸ βασίλειο τοῦ σκότους, τοῦ κακοῦ καὶ τοῦ θανάτου δὲν εἶναι ἡ ἀληθινή τους ζωή· πὼς δὲν εἶναι ὁ κόσμος ποὺ δημιούργησε ὁ Θεός· πὼς μπορεῖ καὶ πρέπει νὰ νικηθεῖ τὸ κακό, ὁ πόνος καὶ τελικὰ ὁ ἴδιος ὁ θάνατος· καὶ πὼς ἔχει σταλεῖ ἀπὸ τὸν Θεό, τὸν Πατέρα Του, γιὰ νὰ σώσει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν τρομακτικὴ δουλεία στὴν ἁμαρτία καὶ στὸ θάνατο.

Οἱ ἄνθρωποι ἔχουν ξεχάσει τὴν ἀληθινή τους φύση καὶ κλήση, τὶς ἔχουν ἀπαρνηθεῖ. Πρέπει νὰ ἐπιστρέψουν γιὰ νὰ δοῦν πὼς ἔχουν χάσει τὴν ἱκανότητα νὰ βλέπουν, καὶ νὰ ἀκοῦν αὐτὰ πού εἶναι ἀνίκανοι ἤδη νὰ ἀκούσουν. Πρέπει νὰ ξαναπιστέψουν πὼς τὸ καλὸ εἶναι ἰσχυρότερο ἀπὸ τὸ κακό, ἡ ἀγάπη ἰσχυρότερη ἀπὸ τὸ μίσος, ἡ ζωὴ ἰσχυρότερη ἀπὸ τὸ θάνατο. Ὁ Χριστὸς θεραπεύει, βοηθᾶ καὶ δίνεται σὲ ὅλους. Παρ᾿ ὅλα αὐτὰ οἱ ἄνθρωποι δὲν καταλαβαίνουν, δὲν ἀκοῦν, δὲν πιστεύουν. Θὰ μποροῦσε νὰ εἶχε ἀποκαλύψει τὴν οὐράνια δόξα καὶ δύναμή Του, καὶ νὰ τοὺς ὑποχρεώσει νὰ πιστέψουν. Θέλει ὅμως ἀπ᾿ αὐτοὺς τὴν πίστη, τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ἀποδοχὴ ποὺ δίνονται ἐλεύθερα. Γνωρίζει πὼς τὴν ὥρα τῆς ἔσχατης θυσίας Του, τῆς ἔσχατης αὐτοπροσφορᾶς Του, οἱ πάντες θὰ φύγουν ἀπὸ φόβο καὶ θὰ Τὸν ἐγκαταλείψουν. Ὅμως ἀκριβῶς τότε, ὅπως καὶ μετά, ὅταν ὅλα θὰ ἔχουν τελειώσει, ὁ κόσμος θὰ διαθέτει ἀκόμη κάποια ἔνδειξη γιὰ τὴν κατεύθυνση ποὺ εἶχε καλέσει τοὺς ἀνθρώπους νὰ πάρουν, γιὰ τὸ τί μᾶς προσέφερε ὡς δῶρο, ὡς ζωή, ὡς πληρότητα νοήματος καὶ χαρᾶς· τώρα λοιπόν, κρυμμένος ἀπὸ τὸν κόσμο καὶ τοὺς ἀνθρώπους, ἀποκαλύπτει σὲ τρεῖς ἀπό τούς μαθητὲς Του αὐτὴ τὴ δόξα, αὐτὸ τὸ φῶς, αὐτὸν τὸ νικητήριο ἑορτασμὸ στὸν ὁποῖο ὁ ἄνθρωπος ἔχει κληθεῖ πρὸ αἰώνων νὰ μετάσχει.

Τὸ θεῖο φῶς πού διαπερνᾶ ὅλον τὸν κόσμο. Τὸ θεῖο φῶς πού μεταμορφώνει τὸν ἄνθρωπο. Τὸ θεῖο φῶς στὸ ὁποῖο τὰ πάντα ἀποκτοῦν τὸ ἔσχατο καὶ αἰώνιο νόημά τους. “Καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι”, φώναξε ὁ ἀπόστολος Πέτρος ὅταν εἶδε αὐτὸ τὸ φῶς καὶ αὐτὴ τὴ δόξα. Καὶ ἀπὸ τὴν ὥρα ἐκείνη ὁ Χριστιανισμός, ἡ Ἐκκλησία, ἡ πίστη εἶναι μιὰ συνεχής, χαρούμενη ἐπανάληψη αὐτῶν τῶν λόγων, “καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι”. Ἡ πίστη ὅμως εἶναι καὶ μιὰ ἔκκληση γιὰ τὸ ἀΐδιο φῶς, μιὰ δίψα γι᾿ αὐτὸν τὸ φωτισμὸ καὶ γι᾿ αὐτὴ τὴ μεταμόρφωση. Αὐτὸ τὸ φῶς συνεχίζει νὰ λάμπει, μέσα στὸ σκοτάδι καὶ στὸ κακό, μέσα στὴ μουντὴ γκριζάδα καὶ στὴ θολὴ ρουτίνα αὐτοῦ τοῦ κόσμου, σὰν ἡλιαχτίδα ποὺ διασχίζει τὰ σύννεφα. Τὸ ἀναγνωρίζει ἡ ψυχή, παρηγορεῖ τὴν καρδιά, μᾶς κάνει νὰ νιώθουμε ζωντανοί, καὶ μᾶς μεταμορφώνει ἐκ τῶν ἔσω.

“Κύριε, καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι”! Ἂς γίνονταν δικά μας αὐτὰ τὰ λόγια, ἂς γίνονταν ἀπάντηση τῆς ψυχῆς μας στὸ δῶρο τοῦ θείου φωτός, ἂς γινὸταν ἡ προσευχή μας προσευχὴ γιὰ τὴ μεταμόρφωση, γιὰ τὴ νίκη τοῦ φωτός! “Λάμψον καὶ ἡμῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς τὸ φῶς σου τὸ ἀΐδιον”».

 

Ἀρχιμ. Αὐγουστῖνος Γ. Μύρου, Δρ Θ.